Deze therapievorm richt zich op:

  • indrukken en ervaringen uit de vroegste en/of latere momenten uit onze jeugd;
  • op het herkennen op welke manier oude pijn, ervaringen, belevingen en opgedane overtuigingen nog steeds een rol spelen in je leven;
  • integreren van het kind in jezelf en voor hem/haar te zorgen;
  • patronen uit je jeugd veranderen om op een volwassen manier te gaan reageren.

Voor de leeftijd van 18 maanden zijn wij de taal nog niet machtig, maar werkt ons emotionele brein wel. We nemen sensitieve ervaringen waar, b.v. huidsensaties, of de stem en de blik van moeder waar. 

Daarna gaat het expliciete geheugen in werking, waarin we zaken meemaken die we als feit kunnen gaan herinneren. B.v.  Op de kleuterschool was een schoolbord waar ik vaak op tekende.
Naast dit geheugen slaan we ook veel informatie op in ons lichaam. Dit doen we op onbewust niveau.
Beiden kunnen gevoelens en gedrag in het NU activeren.
Het kan zomaar zo zijn dat het horen van een toon of een blik van iemand een reactie veroorzaakt in ons lichaam en in ons gedrag, b.v.  je verkrampt of je adem stokt.

 

Waar staat het begrip Inner Child voor?

Het begrip Inner Child staat voor het kind dat we ooit geweest zijn.
Het kind in ons heeft in zijn/haar leven prettige ervaringen opgedaan zoals vertrouwen, liefde, erkenning, maar ook pijnlijke ervaringen als afwijzing, gevoelens van angst of wellicht eenzaamheid.
Als jong kind zijn wij te jong om pijnlijke ervaringen te begrijpen en deze te verwerken. Een manier om ermee om te gaan was verdringen van hetgeen wat toen niet te begrijpen en/ of te pijnlijk was.
Het verdringen is een overlevingsmechanisme. Als kind was dit de enige manier om verder te kunnen met je leven.

Als kind ga je door met je leven en lijkt het alsof er niets aan de hand is, maar in werkelijkheid heb je de ervaring(en) in je bewustzijn opgeslagen.

Kinderen interpreteren de ervaringen vaak als een tekort schieten van zichzelf.  Vaak ontstaan er overtuigingen als ‘ Ik ben niet goed genoeg, Ik had er iets aan moeten doen’ of  ‘Ik mag er niet zijn’ .

Omdat we de nare ervaringen verdrongen hebben in ons bewustzijn is het niet meegegroeid naar onze volwassenheid.
De kinderlijke overtuigingen en de daarbij horende gevoelens ‘leven in het NU’ en bepalen nog regelmatig ons gedrag.
Ons kinderlijke verlangens, - gedrag en - denkpatronen blijven zich op onbewust niveau aandienen in onze volwassenheid.  Door triggers die lijken op ervaringen van vroeger komen we als het ware in
oude ervaringen terecht.

 

In het kader van psychotherapie bedoelen we  dat iemand  terugvalt in gedrag en functioneren.
Meestal wordt dit ervaren als vervelend. 
Het zichtbare gedrag is niet van NU, maar lijkt op, of is,  het gedrag uit  de kindertijd.
Je zou kunnen zeggen dat iemand in een soort transtoestand terecht komt.
We noemen dit ook wel ‘de natuurlijke trans van het Kind’. 
 

Therapie:

In het Inner Childwerk onderzoeken we de ‘transtoestand’;  de aanleiding tot verdringing van de ervaring(en), je de overlevingsstrategieën, de omgangsvorm( en) / patronen die zijn
ontwikkeld en de gevolgen hiervan in het NU. Dan volgt een liefdevolle integratie van ‘het Kind in je Volwassen leven’.
 
Het Inner child valt binnen de methodiek van delenwerk
 
0
0
0
s2smodern